فضاحت در فراقت

عرض کنم که چه خبر؟

به کی دارم میگم.

بیکاری هم بد دردی است. تا همین جمعه ای که گذشت، آرزو می کردم که امروز را ببینم که بی آر و بیکار لم دادم پای میز دانشگاه  و برای  خودم اینترنت گردی می کنم. حالا همان روز رسیده است و مانده ام معطل که چیکار کنم این مدتِ بیکاری را. کار که البته بخوام بهش فکر کنم پیر می شم، کار خیلی هس، خیلی هاش صلواتی هست ( مثل همین خواندن نمایشنامه هایی که برایم ای میل می کنند.) بعضی هایش هم آب باریکه ای را جاری می سازد که خب فعلا اعصابش نیست.

فقط خواستم حرفی زده باشم. سه نکته:

1) نمی دانم این چه حماقتی بود که من پستی درباره ادامه تحصیل در انگلستان نوشتم. روزی نیست که کامنتی نگیرم که آقا مثلا ما می خوایم این درس رو بخونیم و فلان کار را کنیم، کجا باید بریم. آقا  با یه گه خوردم کارتون حل میشه، از ما بکشین بیرون. من دیگه نه به کسی میگم بیاد اینجا درس بخونه، نه راهنمایی می کنم.  لطفا به 118 زنگ بزنید.

2) دوستانی که می خواهند برای من مطلبی ارسال کنند. اول انتظار نداشته باشند، من فردای آن روز برایشان جواب بدهم، من خیلی هنر کنم یک هفته ده روز بعد جواب بدهم. دوم اینکه خواهشا به سئوال هایی که می پرسید کمی فکر کنید: هفته پیش یک نفر ای میل فرستاده بود که آقا اگه میشه نمایشنامه من رو بخوونید و با کلی افاضات دیگر، آخرش هم نوشته بود به نظر شما این نمایشنامه مناسب اجرا در کشور فرانسه هست یا هلند؟ الله وکیلی حقش نیست آدم فحش بدهد. آدم آش هم که می پزد اول خودش مزه می کند ببیند چی پخته. خلاصه گفته باشم، سئوال تخمی تخیلی بپرسید، اینجا میذارمش رو داریه.

ای میل من هم هست: amirreza.koohestani@gmail.com

3) اختصاصی به میلاد اکبرنژاد:(هر کس دیگری بخواند، گاو حسنک است.) میلاد، نوکرتم. add شدی، هر روز چکت می کنم. کجایی ببینی؟ اون آمار وبلاگ ات رو که روزی 2 تا 2 تا بالا میره، بدوون که  یکی اش منم. اون یکی هم اسم منو search کرده، رسیده به تو. حالا باز بازیگوشی کن.